układ i jakieś ich tajne

„układ i jakieś ich tajne związki za moimi plecami. To ja byłem martwy z nudy, one żyły. Coś się dokonywało, stawało się poza mną. W pokoju mojej babki meble o zmierzchu podobne były do grobowców, a w jednej z szuflad leżały ukryte jej sztuczne włosy warkocz, który kiedyś okręcała wokół głowy, i kilka suchych, ciemnych loków. Mój czas był w nie wplątany jak w gniazda; straszyły mnie swoją przeszłością, starym zapachem, który się nigdy nie ulatniał i którego ona nie czuła. Włosy, sprężyny, poręcze, obicia, wgniecenia i zacieki — to był mój czas. Owal stołu, zwisanie frędzli, wypukłość gzymsu. Leżenie dywanu, wznoszenie się kredensu. Stanie, przyleganie, bycie. To był mój czas — wtedy, w pierwszych latach. Gdy dziś jestem sam w mieszkaniu, przedmioty wokół mnie są spokojne. Wszystko na swoim miejscu, tylko we mnie odbywa się ruch. Leżę na wznak i mój czas przecina mnie w różnych kierunkach. To nie jest myślenie. Są to ruchy czasu. Wyszedł z mebli i ubrał się w moje doświadczenia. Coś trwa, mija we mnie, w jakiejś ciemni, wewnątrz, pulsują teksty, formy, dźwięki — ja leżę. Wszystko na odwrót moje leżenie, moje przyleganie. Ciepło mojej skóry, dotyk moich palców. Nie rzeczy, nie przedmioty j a, we mnie jest tętno czasu —“(9)