30 czerwca 1982 roku

„30 czerwca 1982 roku rozprawę wznowiono. Przed .Pałacem Zamojskich, gdzie mieści się siedziba Sądu Wojewódzkiego, jak przed tygodniem spory tłumek — to ci, dla których nie było już miejsca na sali rozpraw, a którzy musieli tu przyjść, aby jak najrychlej, niejako z pierwszej ręki otrzymać potwierdzenie tkwiącego w nich od lat pojęcia sprawiedliwości, uosobionego teraz w ludziach przybranych w togi.
Przewodniczący, prezes Sądu Wojewódzkiego, Wiesław Zaręba, wzywa świadków wypadku spowodowanego jakoby przed trzema laty przez Mariana Szarzyńskiego.
Jaki to ma związek ze śmiercią Barbary A no taki, że jeśli obrońca wypunktuje każde zdanie z pozytywnych opinii o oskarżonym, wolno, a nawet należy, również i z innej strony przedstawić Szarzyńskiego.
Zeznaje Ryszard Solecki, który owego dnia jechał z Szarzyńskim zieloną nysą. Mówi, że przy wjeździe do Skierbieszowa nysa potrąciła kogoś idącego naprzeciw — „Nie wiem, czy się przewrócił, nie oglądałem się, słyszałem potem, że człowiek jest w szpitalu".
Zeznaje też i „człowiek", czyli poszkodowany, Jan Dąbrowski. Na sali robi wrażenie kontuzja, jakiej wówczas uległ trwający do dziś paraliż lewej strony twarzy. Świadek opowiada jak szedł sobie poboczem drogi i jak obudził się dopiero w szpitalu. Niczego więcej nie pamięta.“(3)